ماهی تیلاپیا

در علم بوم­شناسی به گونه­هایی که بومی یک سرزمین نیستند و به طور تصادفی یا عامدانه توسط انسان وارد یک منطقه شده­اند گونه غیربومی می­گویند. در بسیاری موارد، گونه­های غیربومی به جمعیت گونه­های مشابه خود آسیب­های جبران­ناپذیری وارد و حتی آنها را از محیط طبیعی خود حذف می­کنند. در چنین مواقعی گونه غیربومی را گونه مهاجم می­نامند. متاسفانه با وجود سابقه تهاجم به گونه­های بومی در کشورهای دیگر، حداقل سه گونه تیلاپیا به عنوان ماهی پرورشی وارد ایران شده­اند و امروز جمعیت آنها در تالاب­های خوزستان و همینطور هورالعظیم بیشتر از حد انتظار رشد کرده و از کنترل خارج شده است. به طوری که حجم زیادی از صید تالاب­نشینان را به خود اختصاص داده­اند. ماهی تیلاپیا که در هورالعظیم به اسم شانک شناخته می­شود باله­هایی تیغ مانند دارد که باعث پارگی تورهای ماهیگیری و زخمی شدن دست ماهیگیران هنگام جدا کردن ماهی از تور و گرفتن آن می­شود. تراکم بالای جمعیتی گونه­های تیلاپیا، طعم نامطلوب، قیمت پایین آنها و کاهش جمعیت ماهیان بومی نظیر بنی و گتان باعث شده تا ماهیگیران محلی روش صید سنتی خود را تغیر دهند. صیادان در گذشته از تور برای صید ماهی استفاده می­کردند. اما در سال­های اخیر بیش از 80 درصد ماهیگیران از الکتروشوکر برای صیادی استفاده می­کنند.